Özel Eğitimin Temel Kavramları

Özel Eğitimin Temel Kavramları
Özel eğitim: özel eğitim gereksinimi olan bireylere, gereksinimlerine göre uyarlanmış program, yöntem, materyal ve ortamlarla sunulan eğitimdir.
Yetersizlik bireyin bir işlevindeki sınırlılığı; engel ise bu sınırlılığın çevresel koşullarla birleşerek katılımı kısıtlamasını anlatır. Uygun düzenlemeler engeli azaltabilir.
Önce birey dili: tanı kişinin tek tanımı değildir; örneğin "otizm spektrum bozukluğu olan çocuk" ifadesi kullanılır.
Erken müdahale: yetersizliği olan ya da risk altındaki bebek ve küçük çocuklara olabildiğince erken başlanarak çocuğa ve aileye sunulan destektir.
Eğitsel değerlendirme ve tanılama Rehberlik ve Araştırma Merkezlerinde (RAM) yapılır; RAM uygun eğitim ortamı ve destek hizmetleri için öneride bulunur.
Bireyselleştirilmiş eğitim programı (BEP): öğrencinin performans düzeyine göre uzun ve kısa dönemli amaçları, yöntemleri, destek hizmetlerini ve değerlendirmeyi içeren yazılı programdır.
En az kısıtlayıcı ortam: çocuk, gereksinimleri karşılanabildiği ölçüde akranlarıyla birlikte eğitim almalıdır.
Kaynaştırma/bütünleştirme: destek hizmetleriyle genel eğitim sınıfında akranlarla birlikte eğitimdir; yalnızca fiziksel olarak aynı ortamda bulunmak yeterli değildir.